In de wereld van geaccrediteerde coaching en supervisie zijn klachtenregelingen vooral ingericht op de bescherming van coachees. Klachtencommissies, reglementen en Ethische Codes zijn helder over wat er mis kan gaan aan de kant van de professional – en dat is belangrijk.

Maar over de veiligheid van de coach of supervisor zélf wordt veel minder gesproken. Terwijl ook wij te maken kunnen krijgen met grensoverschrijdend gedrag, onveilige situaties of druk die door een coachee, supervisant of zelfs opdrachtgever wordt uitgeoefend.

In mensgerichte benaderingen, zoals de Person‐Centred Approach ligt de nadruk sterk op het centraal stellen van de klant met empathie, onvoorwaardelijke acceptatie, de ander zien in diens heelheid en met oog voor diens authenticiteit. In de praktijk kan dat ertoe leiden dat we zó ver doorschieten in “de ander centraal”, dat onze eigen grenzen en lichamelijke en emotionele veiligheid naar de achtergrond verdwijnen.

Tijdens mijn eigen opleiding heb ik seksueel grensoverschrijdend gedrag van een supervisant meegemaakt. Voor mij was dat schokkend en pijnlijk; voor een mannelijke mede‐student was het vooral een “interessante casus”. Die reactie raakte me minstens zo diep. Het maakt uit of we over dit soort ervaringen praten als “materiaal” – iemand objectiveren - of als echte aantasting van iemands integriteit.

Ik gun het ons vak dat we bij veiligheid wederkerig gaan denken: niet óf de coachee óf de supervisor, maar eenprofessionele relatie waarin grenzen, macht en kwetsbaarheid aan beide kanten serieus genomen worden. Dat vraagt om meer dan protocollen – het vraagt om taal, bewustzijn en opleiders, collega’s en brancheverenigingen die durven zeggen: “Dit is niet oké.”

Tijdens de opleiding sprak ik Annette Bienfait. Zij is één van de oprichters van het buddy-systeem bij de Nederlandse Orde van Beroepscoaches (NOBCO) om juist practitioners bij te staan als ze onterecht klachten krijgen. Op de website van de branchevereniging is er helaas weinig over te vinden maar zij gaf aan dat er per klacht (van de klant) op maat begeleiding wordt gezocht. Bijvoorbeeld met supervisie en/of via de juridische weg. Maar het bereikt nog niet de beslissers die de Ethische Code samenstellen en hanteren.

Laten we dit gesprek als beroepsgroep gaan voeren. Toen ik mijn ervaring als casus deelde, bleken velen te maken hebben gehad met grensoverschrijdend gedrag. Zij kozen ervoor om het voor zich te houden. Deze grens- en machtsvragen verdienen aandacht zodat practitioners er niet geheel alleen voor staan.

Zijn er practitioners die positieve ervaringen hebben met brancheverenigingen of netwerken waar beide kanten (dus ook die van de practitioner) aan bod komen? Ik hoor het graag!

hashtag#emcc hashtag#nobco hashtag#lvsc hashtag#icf hashtag#noloc hashtag#stir hashtag#holdingspacehashtag#grensoverschrijdendgedrag hashtag#coach hashtag#coachsupervisor hashtag#supervisie

Who actually protects the coach?

In the world of accredited coaching and supervision, complaints procedures are primarily designed to protect coachees. Complaints committees, regulations, and codes of ethics are clear about what can go wrong on the part of the professional—and that is important.

But much less is said about the safety of the coach or supervisor themselves. Yet we too can be confronted with inappropriate behavior, unsafe situations, or pressure exerted by a coachee, supervisee, or even a client.

In people-oriented approaches, such as the Person-Centered Approach, the emphasis is strongly on putting the client first with empathy, unconditional acceptance, seeing the other person in their entirety, and with an eye for their authenticity. In practice, this can lead us to go so far in “putting the other person first” that our own boundaries and physical and emotional safety fade into the background.

During my own training, I experienced sexually transgressive behavior from a supervisee. For me, it was shocking and painful; for a male fellow student, it was mainly an “interesting case.” That reaction affected me just as deeply. It matters whether we talk about these kinds of experiences as “material”—objectifying someone—or as a real violation of someone's integrity.

I would like our profession to start thinking reciprocally when it comes to safety: not either the coachee or the supervisor, but a professional relationship in which boundaries, power, and vulnerability are taken seriously on both sides. That requires more than protocols—it requires language, awareness, and trainers, colleagues, and industry associations who dare to say, “This is not okay.”

During the training, I spoke with Annette Bienfait. She is one of the founders of the buddy system at the Dutch Association of Professional Coaches (NOBCO), which is designed to assist practitioners when they receive unjustified complaints. Unfortunately, there is little information about this on the trade association's website, but she indicated that tailored guidance is sought for each complaint (from the client). For example, through supervision and/or legal action. But it does not yet reach the decision-makers who compile and apply the Code of Ethics.

Let's have this conversation as a professional group. When I shared my experience as a case study, it turned out that many had encountered inappropriate behavior. They chose to keep it to themselves. These issues of boundaries and power deserve attention so that practitioners are not left to deal with them entirely on their own.

Are there practitioners who have had positive experiences with industry associations or networks where both sides (including that of the practitioner) are represented? I would love to hear about it!

hashtag#emcc hashtag#nobco hashtag#lvsc hashtag#icf hashtag#noloc hashtag#stir hashtag#holdingspace hashtag#inappropriatebehavior hashtag#coach hashtag#coachsupervisor hashtag#supervision