We verlangen naar zekerheid in een wereld die voortdurend verandert. Zoeken buiten onszelf, in werk en geld maakt dat we afhankelijk zijn geworden van externe statussymbolen. Nu de financiële luchtkastelen hun laatste tijd lijken te hebben gehad, is er temeer een aanleiding en reden om terug te keren naar onszelf.
Niet te streven naar om een perfecte leidinggevende, medewerker of collega te zijn. Maar iemand die zijn of haar sociale maskers herkent, en deze ook bewust af kan doen. En te laten zien wie we zijn, ook met onze imperfecties. Om een nieuwe balans te zoeken tussen rationalisme, gevoelswereld en intuïtie.
‘Wetenschappelijk is vastgesteld dat zowel risicodetentie als risicovermijding niet worden aangestuurd vanuit het ‘denkende’ deel van de hersenen, maar grotendeels vanuit het emotionele deel. Het is namelijk zo dat onze hersenen de neiging hebben om af te gaan op oppervlakkige aanwijzingen wanneer het gaat om risico’s en kansen, en dat deze aanwijzingen grotendeels gestoeld zijn op de emoties die ze tweegbrengen of het gemak waarmee ze iemand te binnen schieten’. Nassim Nicholas Taleb, (bron: Misleid door toeval, over de rol van geluk in de economie en het leven).